vrijdag 6 april 2012

Column ~ wie zijn eigen niet eert...

Het was een aardig pittoresk plaatje afgelopen week op de haven in Urk. Veel bezigheid op havenkant, uitgestalde fuiken, afgemeerde schepen, daar komt een toerist graag voor terug. Het pittoreske was echter alleen voor de foto, er heerste een neergeslagen, bedrukte sfeer. De vissers waren gedwongen bezig hun fuiken weer te drogen en deze weer op te bergen.

Enkele van de bezige vissers dragen een achternaam, Visscher, dat hun beroep weergeeft. De achternaam draagt hun familie al tot enkele generaties terug, sinds de tijd van Napoleon.

Waarschijnlijk hebben de voorvaders van familie Visscher de toenmalig Suydersee al bevist voordat Napoleon zich met Holland ging bemoeien. Ieder werd toen ingeschreven in een bevolkingsregister en het was niet vreemd wanneer als achternaam een beroep werd aangegeven. Zo kwam familie Visscher dus aan haar naam. Napoleon was ook degene die verplichtte dat ieder vissersschip werd voorzien van een registratie nummer. Je kunt zeggen dat hij oog voor organisatie had, Napoleon.

Organisatie beheerst tegenwoordig het leven en wat Napoleon invoerde was kinderspel. We kennen nu NGO’s, zogeheten Niet Gouvernementele Organisaties die op allerlei gebied belangen van leden kunnen behartigen. Deze Niet Gekozen Organisaties kunnen aardig politieke druk uitoefenen en hebben het tegenwoordig zelfs zover dat ze zelfs op zondag de Raad van State aan het werk kunnen zetten. In dit geval betrof het de Vogelbescherming die opkwam voor de vogels die samenscholen op het eilandje De Kreupel, dat in 2004 voor natuurontwikkeling werd aangelegd in het IJsselmeer.

De paar vissers die het IJsselmeer na diverse saneringen nog telt, hadden begin maart, na de nodige vertraging, vergunning verleent gekregen, gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek door IMARES, om 1000 ton spiering te vissen. Spiering vissen was zeer tegen de zin van de Vogelbescherming die eiste dat onmiddellijk de net geplaatste fuiken uit het water werden gehaald en zelfs een dwangsom van 75.000 euro per dag eisten.

Allemaal voor de vogels, die misschien tekort zouden komen. De bestuursrechter van de Raad van State meende in het oordeel dat nadelige effecten van de visserij niet met zekerheid kon worden uitgesloten. De eerder verleende vergunning, die de vissers moeten aanvragen in het kader van Natura 2000, werd weer ingetrokken.

Dezelfde Raad van State wees een maand eerder een bezwaar van Urk Briest af. Dit bezwaar was gericht tegen de bouw van een megalomaan windmolenpark dat langs een aanzienlijk deel van de Oostoever van het IJsselmeer is gepland.

Grote afwezige bij dit bezwaar was de Vogelbescherming.

Deze had volgens een zegsman goed zaken kunnen doen met de windmolen bouwers. Er werden zelfs drie windmolens geschrapt, zodat er een luwtegebied in het lint zou ontstaan, voor de vogels. Dat er dan jaarlijks nog minimaal 4000 vogels de lucht uit zouden worden geslagen door de ronddraaiende wieken werd na gesprekken met de plannenmakers en een check van een onderzoeksbureau niet als significant negatief effect beoordeeld. De spieringvissers daarentegen moeten volledige zekerheid geven dat vogels geen schade hebben van de visserij.

Volgens de vogelbescherming is het niet eerlijk de twee zaken met elkaar te vergelijken. Een NGO die over het visrecht wil procederen zou moeten aantonen dat men onbevooroordeeld en volgens bepaalde procedures te werk gaat. Transparant en vrij van willekeur. Het is een onwenselijk situatie dat het levensonderhoud van onze vissers afhankelijk is van de integriteit van mensen.

Het voorzorgsprincipe hangt door dit precedent als het zwaard van Damocles boven het hoofd van de vissers. De secretaris van de Vissersbond schijnt zich er al bij hebben neergelegd: "We zullen ermee moeten leven dat de belangen van vogels boven die van van vissers worden gesteld. Nederland heeft daar wellicht onbedoeld voor gekozen”. Iedere vergunningaanvraag voor visserij in Nederlandse Natura 2000 wateren zal voor de NGO’s een terugkerende exercitie zijn, in de natuur is er altijd wel een soort te vinden die er niet zo exuberant voor staat.

De vissers hebben daarbij niet met één NGO te maken, maar moeten het er zo’n 35 naar de zin maken. Dat kan met praten en Provincie Friesland die de vergunning voor spieringvisserij uitgeeft heeft alle betrokkenen al rond de tafel genodigd. Doel is om een goede en misschien betere werkwijze rond spieringvisserij mogelijk te maken. Overleg dus, met voor de vissers, garantie tot aan de deur. Er wordt niet gerept over een bodemprocedure of een beroep bij het Europese Hof.

De consument merkt van dit alles niets. Die eet gewoon een spiering uit Turkije. Of die nou gevangen is met inachtneming van Natura 2000 principes of niet, daar weet men in Turkije niet van. Om het een beetje fair te laten zijn tegenover de vissers zou als het goed is de specificatie van deze import ook op de tafel moeten. Net als de Nederlandse interpretatie van Natura 2000 die getoetst zou moeten worden aan de Europese intenties.

In ontwikkelingslanden spreekt men over voedselsoevereiniteit of het right to feed. In dat licht bezien hebben we hier een opmerkelijk gebeuren: Nederland helpt met kennisbeleid de voedselzekerheid in Afrikaanse steden garanderen middels het ontwikkelen en innoveren van Afro-Agro hubs, laat vissers met een aantoonbare historie tot in de 18e eeuw wijken voor natuurontwikkeling op een eiland dat is opgespoten in 2004. Kennelijk lukt die natuurontwikkeling niet zonder dat men de vissers hun plaats gunt.

In dat geval zou men de vissers op zijn minst fatsoenlijk kunnen uitkopen.

Via: Visserijnieuws.punt.nl
 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten